Verstilde scènes

“Uiteindelijk bedenk ik niet het hele schilderij, ik vind haar echter kant-en-klaar in de werkelijkheid – maar moet het daar nog uithalen”.

Sinds 2013 bestaat mijn werk uit foto’s welke ik laat verweven tot gobelins.
Van oorsprong mocht de term gobelin alleen gebruikt worden voor tapijten geweven in de ‘Manufacture des Gobelins’ in Parijs. Tegenwoordig wordt het gebruikt als algemene aanduiding voor geweven wandtapijten (zoals het merk luxaflex ook een synoniem is geworden voor jaloezieën).
Ik gebruik de term gobelin omdat ik het een mooi woord vind maar vooral ook omdat het verwijst naar de geschiedenis van het wandtapijt.

Van oorsprong waren de gobelins bedoeld ter isolatie van de koude binnen muren van kastelen en dergelijke. Maar al heel vroeg werd ook de decoratieve functie van deze wandtapijten erg belangrijk. Van oudsher worden er op gobelins verhalen afgebeeld. Ik gebruik de hedendaagse vorm van deze oude weeftechniek om verhalen van nu af te beelden. Een bijzondere situatie, plek of gebeurtenis kan voor mij de aanleiding zijn om een nieuw verhaal te gaan verbeelden.

In mijn werk verbeeld ik verhalen met als doel verhalen op te roepen bij de toeschouwer. Ik streef er naar om een verhaal niet te letterlijk weer te geven zodat er veel ruimte open blijft voor de toeschouwer om er zijn of haar eigen verhaal in te zien. Het oproepen van verhalen vind ik belangrijk omdat ik denk dat verhalen vertellen een belangrijk deel is van ons zijn. Ik heb een tijdlang in de zorg gewerkt. Daar is het mij duidelijk geworden dat als iemand niet meer in staat is een verhaal te vertellen, hoe klein dan ook, bij diegene het gevoel van betekenis hebben, het gevoel dat je er toe doet, langzaam verdwijnt.

Voor het maken van een nieuw werk ga ik op zoek naar een goede locatie en zoek ik de juiste kledingstukken, schoenen en attributen bij elkaar.
Ter plaatse ensceneer ik de hele situatie en vervolgens maak ik foto’s met behulp van een zelfontspanner of assistent.

In al mijn werken ben ik zelf het model. Dit is natuurlijk praktisch omdat ik mijzelf altijd bij de hand heb. In het verleden heb ik wel foto’s gemaakt met een model maar daarvan vond ik vaak dat de persoon teveel ‘poseerde’ waardoor het beeld te afstandelijk werd.
Ook is het voor mij een wezenlijk onderdeel van het maakproces om een bepaalde ‘wereld’ te creëren en daar zelf een onderdeel van te zijn op dat moment, echt even in de situatie te zijn.

Toelichting op "Verhuisd naar twee kasten"